Muziek: Costello toont zijn veelzijdigheid
In de zomer van 2004 trad Elvis Costello op het North Sea Jazz Festival op met het Metropole Orkest. Een live-registratie daarvan is onlangs onder de titel My flame burns blue op CD uitgekomen. Gisteravond trad Costello nog een keer op met het Metropole in de Heineken Music Hall. Een bijzonder optreden dus van deze geniale alleskunner met dit orkest, dat een soort bigband met strijkers is, zoals Costello het zelf omschreef.
Al jaren ben ik fan van Costello. Zijn karakterstieke stemgeluid moet je liggen, maar zijn rocknummers zijn aanstekelijk en zijn ballads zeer gevoelig. Bijzonder aan Costello is dat hij houdt van muzikale avonturen. Zo zoekt hij onverwachte samenwerkingen op, zoals met het Metropole Orkest. Maar ook zijn samenwerking met The Brodsky Quartet, Allen Toussaint, Burt Bacharach en Anne Sofie Otter zijn in het verleden heel bijzonder geweest.
Costello had er werk van gemaakt, dat was te merken. Heel veel nummers van hem uit allerlei verschillende periodes kwamen voorbij, maar steeds in speciaal gemaakte arrangementen. Natuurlijk speelden Costello en het orkest veel wat ook twee jaar geleden op het North Sea was gespeeld, maar er zaten ook veel andere nummers tussen, zodat het een verrassend geheel werd.
De veelzijdigheid van Costello kwam goed tot zijn recht. De meeste nummers kregen weliswaar een jazz-swing, maar er was ook voldoende rock en blues. Dan weer waren nummers lekker vet aangezet, met uitgebreide trompet-, saxofoon- en trombonesolo's. Dan weer werd het spel subtieler en bestond de begeleiding uit gitaar, piano en strijkers. Hier en daar was een arrangement niet zo geslaagd - zo klonk All this useless beauty wat gekunsteld, al is dat prachtnummer nauwelijks kapot te krijgen.
Maar de meeste Costello-songs bleken goed te passen in de orkestrale aanpak. Zo klonk Dust van When I was cruel geweldig. De baspartijen klonken goed in een uitvoering door de zwaardere blazers. De bluesy nummers van Costello's laatste plaat The river in reverse en van de samenwerkingsplaat met Burt Bacharach Painted from memory pasten ook uitstekend in hun nieuwe jasje.
Hoogtepunt van de avond was de onverwachte toegift: I want you. Dit is het meest aggressieve en klagelijke liefdeslied dat ik ken. Met snerpende zang en gitaaruithalen, maar ook met heel scherpe teksten. Het lied gaat door merg en been en dat ging het deze avond ook. Eenvoudig uitgevoerd op akoestisch gitaar en met piano was het een prachtig kadootje aan het eind van een indrukwekkend concert.
Op zijn Myspace-site zijn wat nummers van Costello en Allen Toussaint te horen.
Klinkt als een heerlijk concert. Nu heb ik spijt dat ik niet ben gegaan! De afgelopen maanden draai ik zijn cd's voortdurend.
Geplaatst door: nieuwe lelie | vrijdag 8 september 2006 om 21:19
Het was inderdaad heerlijk. Ik twijfelde ook steeds. Uiteindelijk kreeg ik de kaartjes voor mijn verjaardag van mijn vrouw. Gelukkig maar, want nu kon ik mijn "held" eens live zien en horen.
Welke cd's draai jij zoal? Wat is je favoriete?
Geplaatst door: Martin Visser | vrijdag 8 september 2006 om 21:45
Weet je misschien een website met de gitaar muziek van costello? Ik zoek via google op tabs en chords etc maar niets schijnt te werken.
Leuk artikeltje overigens.
Geplaatst door: Klaas Jan | vrijdag 12 oktober 2007 om 11:29
Dan heb je toch niet goed gezocht, want als ik "Elvis Costello chords" google komt ik hier uit: http://www.elviscostello.info/albums.php
Dat is een Costello-site vol lyrics en chords.
Geplaatst door: Martin Visser | vrijdag 12 oktober 2007 om 19:28